Giełkot
Mowa osoby z giełkotem odbierana jest zwykle jako zbyt szybka, nieregularna lub jedno i drugie jednocześnie, a przy tym może być trudno zrozumiała. Zauważalna bywa duża liczba niepłynności zwykłych (powtórzeń słów i fraz, wtrąceń, poprawek itp.), częste pomijanie głosek/sylab. Pauzy mogą występować sporadycznie, czasem w miejscach, których słuchacz się tego nie spodziewa, a rytm mowy i akcent bywają zaskakujące (np. monotonny sposób mówienia przypominający mowę pierwszych robotów). Może też być tak, że słuchacz rozpoznaje pojedyncze słowa wypowiadane przez osobę z giełkotem, ale nie znajduje sensu w całości wypowiedzi.
Giełkot, podobnie jak jąkanie, uznawany jest za przejaw neuroróżnorodności, jako wynik odmiennej budowy i funkcjonowania mózgu, a nie deficyt ani patologię. W związku z długotrwałym procesem nabywania mowy i języka przez człowieka giełkot diagnozuje się dopiero po jego zakończeniu, czyli ok. 9-10 r. ż.
- https://stutteringtherapyresources.com/pages/stuttering-is-verbal-diversity
Terapia giełkotu
Jak pracujemy?
Terapia to nie tylko rozmowa przy stole. Mówienie pojawia się w każdej codziennej sytuacji życiowej. Do tego, by mówić, nie wystarczą sprawne narządy mowy – zaczynamy od pojawiającej się myśli, kontaktu wzrokowego, gestu, oddechu. Nie mniej ważna jest autokontrola słuchowa – słyszę siebie i potrafię zmienić swój sposób mówienia, jeśli uznam to za stosowne. W zależności od potrzeb dziecko (przy wsparciu logopedy i rodziców) rozwija mowę, trenuje umiejętności dobrego mówcy i słuchacza, uczy się poprawnej wymowy lub zarządzania jąkaniem/giełkotem, grając, bawiąc się, odgrywając role. Poniżej przykładowe rodzaje ćwiczeń.
Planowanie i organizowanie wypowiedzi
Rytm, melodia, akcent, pauza
Czucie ułożenia narządów mowy
Na czym polega jąkanie/giełkot?
Zasady dobrej komunikacji
Akceptacja i pewność siebie